مرا از فقه چیزی بیاموز ای شیخ!

ای طالب! از تو می‌خواهم سفیه نباشی! چیزی که در این روزگار به وفور یافت می‌شود، انسان سَفیه(نادان) است.

به کسی که مال و اموال خود را در راه‌های بیهوده مصرف می‌کند سفیه گویند. حتی اگر درآمدت کم است باید مطابق آن برنامه‌ریزیِ اقتصادی داشته باشی.

داستانی برایت می‌گویم که خالی از حکمت نیست: دو طلبه قبل از آمدن استاد باهم حرف می‌زدند که من آن‌ها را با الف و ب مشخص می‌نمایم؛ الف: کجا خانه گرفتی؟ - ب: در محله...  - الف: آیا اتوبوس شرکت واحد از آنجا عبور می‌کند؟ - ب: آری! اما کرایه اتوبوس 500 است و کرایه تاکسی 1000، برای همین من ترجیح می‌دهم با تاکسی بروم.-  الف(در حالت تعجب): اولاً: اگر این طور رفت و آمد کنی و روزی یک بار بیایی و برگردی ماهی 60 هزار تومان خرجت می‌شود و اگر با اتوبوس بروی ماهی 30 هزار تومان (با این پول حداقل می‌توانی قبض آب و برق را بپردازی) ثانیاًَ: اگر بروی کارت اتوبوس بگیری کرایه برایت 360 تومان حساب می‌گردد یعنی ماهی 21600 تومان- شما نباید فقط یک روز را ببینی بلکه باید حداقل برنامه اقتصادی یک ماهه یا یکساله داشته باشی یعنی تو تقربیاً نصف شهریه‌ات را کرایه تاکسی می‌دهی و این اصلا خوب نیست! - ب(فقط سکوت کرد)

من هم یکبار خواستم یک خرید اینترنتی انجام دهم؛ دیدم 1000 ریال کم دارم و نتوانستم خرید کنم؛ یعنی...

فقط این را بدان که انسان سفیه حق ندارد در اموالش تصرف کند: حتی حق ندارد نذر کند که مثلاً 10 ریال به فقیر کمک نماید.*1

لکن باید دقت داشته باشی که در عین دقت در خرج کردن هر ریالِ پولت، از دادن واجبات مالی و کمک به فقرا به اندازه توانت نباید غافل شوی و نباید خساست به خرج بدهی بلکه باید به جا و صحیح پولت را هزینه کنی؛ به عنوان نمونه به بازار روز برو و میوه و مایحتاج یک هفته خود را با قیمت مناسب تر تهیه کن حتی اگر هزار تومان به نفعت بشود.

 

________________________________________

*1: توضیح المسائل مراجع مطابق با فتاوای سیزده نفر از مراجع معظم تقلید - محمدحسن بنی هاشمی خمینی - ج2 - ص608